لرستان در محاصره‌ی تحریم؛ از واشنگتن تا تهران!

درد اینجاست که دشمن، گاهی از جنسِ خودی است. علی‌اکبر شیرخانی، سردبیر رسانه‌ی لرستان‌نگار، پرده از حقیقتی تلخ برداشت: لرستان، در چنگال دو نوع تحریم گرفتار است؛ یکی از آن سوی آب‌ها، از سوی آمریکای مدعی، و دیگری از قلب پایتخت، از سوی وزارت نیرو!

تحریم‌های آمریکا، اگرچه بر اقتصاد کل کشور سایه افکنده، اما این تحریم‌های داخلی است که کمر کشاورزان لرستانی را خم کرده است. تحریم‌هایی که نه با بمب و موشک، بلکه با بستن شیرهای آب، زندگی را از رگ‌های این دیار می‌خشکانند.

وقتی آب، سلاح می‌شود

شیرخانی با بغضی پنهان می‌گوید: “تحریم آمریکا که متوجه کل کشور است؛ اما تاثیر خاصی بر لرستانی که اقتصادش مبتنی بر کشاورزی‌ست ندارد؛ اما تحریم‌ وزارت نیرو علیه حق‌آبه ما، دردناک بوده…”

آب، این مایه‌ی حیات، در لرستان به سلاحی تبدیل شده است؛ سلاحی که وزارت نیرو با آن، کشاورزان را مجازات می‌کند. در حالی که میانگین اراضی آبی در کشور ۴۶ درصد است، این رقم در لرستان تنها ۲۲ درصد است. این تبعیض آشکار، ریشه در بی‌مهری و بی‌توجهی مسئولان دارد.

فقط، مهاجرت و یک نسلِ ناامید

نتیجه‌ی این بی‌عدالتی، چیزی جز فقر و مهاجرت نیست. جوانان لرستانی، که روزگاری در زمین‌های آبا و اجدادی خود، بذر امید می‌کاشتند، امروز چاره‌ای جز ترک خانه و کاشانه ندارند. آن‌ها راهی شهرهای بزرگ می‌شوند، به امید یافتن لقمه نانی، اما در آنجا نیز، اغلب با درهای بسته روبرو می‌شوند.

نسل لرستانی، نسلی ناامید و سرخورده است. آن‌ها شاهد نابودی کشاورزی، خشک شدن رودخانه‌ها و از بین رفتن هویت خود هستند. آن‌ها از مسئولان می‌پرسند: “تا کی باید تاوان بی‌تدبیری‌ها را بدهیم؟”

فریادی که باید شنیده شود

صدای شیرخانی، صدای یک لرستانی نیست، بلکه صدای تمام مردم این دیار است. صدایی که باید شنیده شود، قبل از آنکه دیر شود. لرستان، نیازمند توجه ویژه و حمایت جدی است. باید حق‌آبه این استان به طور کامل پرداخت شود و زیرساخت‌های کشاورزی آن توسعه یابد.

اگر به داد لرستان نرسیم، دیری نخواهد پایید که این استان، به بیابانی خشک و خالی از سکنه تبدیل خواهد شد. و آن روز، دیگر پشیمانی سودی نخواهد داشت.