اگر به‌جای این خودروهای بی‌کیفیت بنزین‌خوار، «میخ‌طویله» تولید شود، هزاران بار برای کشور بهتر است!
به گزارش پتروشیمی آنلاین؛ اکبر شیرخانی، در یادداشتی نوشت:
فرض کنیم کارخانه‌های خودروسازی کشور از فردا خودرو نسازند و به‌جایش «میخ‌طویله»، داس، دست‌بیل و کلنگ تولید کنند؛ حتی اگر هیچ‌کس محصولاتشان را نخرد و همه تولیدات را دور بریزیم، دست‌کم میخ‌طویله‌ای که دور انداخته شده، هر روز بنزین نمی‌سوزاند!
مسئله فقط کیفیت پایین یا قیمت خودرو نیست. مسئله، هزینه‌ای است که یک خودروی پرمصرف در تمام سال‌های عمرش به اقتصاد کشور تحمیل می‌کند. مصرف بنزین ایران اکنون در مقاطعی به حدود ۱۴۵ میلیون لیتر در روز رسیده و کشور با وجود ظرفیت عظیم نفت و گاز، با کسری بنزین و نیاز به واردات مواجه شده
همزمانی که مصرف برخی خودروهای داخلی دو تا سه برابر خودروهای مشابه خارجی عنوان شده؛ اگر ارزش سالانه بنزین مصرفی کشور را حدود ۳۶ میلیارد دلار بگیریم و با اصلاح ناوگان، مصرف مرتبط را در سناریویی بسیار خوش‌بینانه به حدود یک‌سوم کاهش دهیم، صحبت از ظرفیتی در حدود ۲۴ میلیارد دلار صرفه‌جویی سالانه است
برای فهم بزرگی این عدد کافی است آن را کنار هزینه پروژه‌های عظیم صنعتی بگذاریم؛ پالایشگاه ۶۵۰ هزار بشکه‌ای دانگوت نیجریه حدود ۲۰ میلیارد دلار هزینه داشته است؛ یک پروژه جدید پالایشگاهی ۷۰۰ هزار بشکه‌ای در کنیا نیز حدود ۱۵ تا ۱۶ میلیارد دلار برآورد شده است. بنابراین ۲۴ تا ۲۵ میلیارد دلار در مقیاس جهانی، پول ساخت یک پالایشگاه غول‌پیکر و باقی‌ماندن چندین میلیارد دلار برای پروژه‌های دیگر است
در پتروشیمی ابعاد ماجرا حتی روشن‌تر می‌شود. برای نمونه، توافقی که برای احداث سه مجتمع پتروشیمی با مجموع ظرفیت ۲.۲ میلیون تن مطرح شده بود، سرمایه‌گذاری حدود ۱.۵ تا ۲ میلیارد دلار می‌طلبید. البته هزینه هر مجتمع بسته به خوراک، فناوری و محصول بسیار متفاوت است؛ اما همین مقایسه نشان می‌دهد ۲۵ میلیارد دلار چه قدرت سرمایه‌گذاری عظیمی دارد
یعنی پولی که می‌تواند تبدیل به پالایشگاه، پتروشیمی، نیروگاه، راه‌آهن، فرودگاه و زیرساخت مولد شود و برای دهه‌ها درآمد و اشتغال ایجاد کند، بخشی از آن عملاً در باک خودروهای پرمصرف ریخته و سوزانده می‌شود
اینجاست که آن «میخ‌طویله» دیگر صرفاً شوخی نیست، میخ‌طویله را اگر تولید کنیم و همان روز دور بیندازیم، فقط یک‌بار پول فولاد و تولیدش را از دست داده‌ایم؛ اما خودروی پرمصرف را که تولید می‌کنیم، تازه روز اولِ هزینه است. سال‌ها بنزین بیشتر می‌خواهد، ارز و قطعه می‌خواهد و بخشی از ظرفیت انرژی کشور را می‌بلعد
و در نهایت؛ یک کشور تا چند سال می‌تواند میلیاردها دلار انرژی را برای جبران ناکارآمدی صنعت خودرو بسوزاند، درحالی‌که همان پول می‌تواند خودش کارخانه، پالایشگاه و پتروشیمی بسازد…
بدون نظر! اولین نفر باشید