به جای بالا بردن اقدامات حفاظتی مدیران پتروشیمیها، ساختارهای معیوب استخدام نیرو را اصلاح کنید!
به گزارش پتروشیمی انلاین؛
از صبح امروز، گچساران دیگر فقط شهری با پتروشیمی مشهور نیست؛ حالا شهریست که در آن، یک مدیرعامل با چاقو مجروح شد؛نه در محل کارش، بلکه جلوی فرودگاه.
و نه به خاطر دعوای شخصی، بلکه از سوی فردی که پنج ماه تمام، تقاضای استخدام داشت و پاسخی نگرفت.
سید محمدحسین جزایری موسوی، مدیرعامل شرکت صنایع پلیمر گچساران، حالا با دو همکار دیگرش در بیمارستان است..!
ضارب؟ همان کسیست که بهجای کارت پرسنلی، بارها با التماس، با بازداشت، و در نهایت با خشونت وارد ماجرا شد.
ماجرا تلخ است ولی عجیب نیست.
چراکه این اولین بار نیست که “نادیدهگرفتن” و “پاسخ ندادن” در سیستمهای بزرگ، به خشونت ختم میشود.
آدمها وقتی دیده نمیشوند، وقتی صداشان شنیده نمیشود، وقتی جای شایستگی را سفارشسازی میگیرد، دست به هرچیزی میزنند. حتی چاقو.
البته، خشونت هیچوقت قابل توجیه نیست،اما قابل تحلیل است.
در جامعهای که بیکاری، فقر، تبعیض و ناکارآمدی اداری در هم تنیدهاند، بعید نیست که جایی مثل پتروشیمی، از محلی برای اشتغال و امید، به مکانی برای خشم و نفرت تبدیل شود.
ضاربی که امروز چاقو به دست شد، شاید اگر همان ماه اول درخواستش پاسخ میگرفت ـ حتی با یک “نه محترمانه” ـ به چنین نقطهای نمیرسید.
اکنون زمانش رسیده که به جای بالا بردن دیوارهای حفاظتی پتروشیمیها، ساختارهای معیوب جذب نیرو را اصلاح کنیم.
مدیران باید بشنوند، نه فقط صدای مشاوران روابط عمومی، که صدای واقعی مردمی را که پشت درهای بسته منتظرند.
امنیت با دوربین تأمین نمیشود؛با اعتماد ساخته میشود.
و اعتماد، با شفافیت، عدالت، و شنیدن صدای اعتراض.
پتروشیمی گچساران امروز زخمی شده. اما این زخم، نشانه بیماریست.
اگر جدیاش نگیریم، این بیماری، روزی استخوان صنعت را خواهد شکست.
بدون نظر! اولین نفر باشید