شکاف ۲۳ میلیون بشکهای در تقاضای نفت بین جهان توسعهیافته و در حال توسعه تا ۲۰۵۰
وزارت نفت، «چشمانداز جهانی نفت ۲۰۵۰» که از سوی سازمان کشورهای صادرکننده نفت (اوپک) منتشر شده، به بررسی سناریوهای متنوع و تأثیر آنها بر آینده تقاضای جهانی انرژی بهویژه نفت پرداخته است. این گزارش، دو مسیر اصلی را برای آینده صنعت نفت ترسیم میکند: سناریوی فناوریمحور (TDS) و سناریوی رشد عادلانه (EGS).
در سناریوی فناوریمحور، فرض بر این است که کشورها سرمایهگذاریهای گستردهای در فناوریهای نوین انجام میدهند؛ از جمله انرژیهای تجدیدپذیر، نیروگاههای هستهای و توربینهای گازی با راندمان بالا. در این مسیر، مصرف نفت ابتدا تا سال ۲۰۳۵ به حدود ۱۰۳ میلیون بشکه در روز میرسد و سپس با روندی نزولی، تا سال ۲۰۵۰ به ۹۵ میلیون بشکه کاهش پیدا میکند.
کاهش مصرف نفت در این سناریو عمدتاً به دلیل جایگزینی برق و گاز طبیعی در بخشهای صنعتی و حملونقل است. با این حال، بخش پتروشیمی بهدلیل نیاز روزافزون به محصولات پلاستیکی برای تولید خودروهای برقی، صفحات خورشیدی و توربینهای بادی، همچنان سهم قابل توجهی از تقاضا را حفظ خواهد کرد.
همچنین با گسترش فناوریهای جذب و ذخیرهسازی کربن (CCUS) و فناوری جذب مستقیم دیاکسیدکربن از هوا (DAC)، پیشبینی میشود که میزان انتشار کربن تا نیمه دوم قرن کاهش محسوسی پیدا کند. طبق این سناریو، تقاضای انرژی در بخش صنعت تا سال ۲۰۵۰ به معادل ۴۹ میلیون بشکه نفت میرسد؛ در حالی که در سناریوی مرجع این عدد ۶۷ میلیون بشکه است.
در بخش حملونقل نیز، رشد سریع خودروهای برقی و بهبود راندمان موتورهای احتراقی باعث کاهش تقاضای انرژی خواهد شد؛ بهطوریکه تا سال ۲۰۵۰ این رقم به ۶۶ میلیون بشکه در روز میرسد، که نسبت به ۷۸ میلیون بشکه در سناریوی مرجع، کاهشی چشمگیر محسوب میشود.
در مقابل، سناریوی رشد عادلانه که بر افزایش دسترسی به انرژی، توسعه اقتصادی و عدالت جهانی متمرکز است، پیشبینی میکند که تقاضای جهانی نفت با رشد جمعیت و بهبود استانداردهای زندگی در کشورهای در حال توسعه، تا سال ۲۰۵۰ به ۱۱۸ میلیون بشکه در روز برسد.
این اختلاف ۲۳ میلیون بشکهای بین دو سناریو، نماد تضاد میان فناوریمحوری در کشورهای توسعهیافته و نیاز فزاینده به انرژی در کشورهای در حال توسعه است؛ تضادی که آینده بازار جهانی نفت را به شدت تحت تأثیر قرار خواهد داد.
بدون نظر! اولین نفر باشید