وقتی هندوانه کیلویی ۱۰ هزار است و آب معدنی لیتری ۲۰ هزار؛ چه کسی سهم مردم از آب را بلعیده؟

در بازار میوه، هندوانه کیلویی ده هزار تومان است. در سوپرمارکت، آب معدنی یک‌لیتری بیست هزار تومان. اما هیچ‌کس نمی‌پرسد این هندوانه که نود درصدش آب است، چطور ارزان‌تر از یک بطری آب روی دست مردم مانده؟جواب ساده است: چون آب، دیگر سهم مردم نیست.

این روزها آب، کالای لوکسی‌ست که باید یا از کارخانه بخری، یا از دل طبیعت بدزدی.

در حالی که روستاهای زیادی با تانکر آبرسانی می‌شوند، پتروشیمی‌ها همچنان با خیال راحت آب می‌بلعند، بخار می‌کنند، و آلاینده پس می‌دهند.

سهم‌شان از مصرف منابع آبی کشور، آن‌قدر بالاست که اگر حتی نیمی از آن را صرف کشاورزی می‌کردیم، هندوانه کیلویی سه هزار تومان می‌شد و آب معدنی فقط هزار!

اما ما در کشوری زندگی می‌کنیم که سود پتروشیمی‌ها مهم‌تر از لب تشنهٔ مردم است.

آن‌ها آب را با قیمت صنعتی می‌خرند، ارزان مصرف می‌کنند، و ما باید آب را در بطری بخریم، آن هم با سود چندلایه برای دلال و کارخانه و فروشگاه.

پتروشیمی‌ها فقط گاز و مواد شیمیایی تولید نمی‌کنند؛ آن‌ها تشنگی تولید می‌کنند. تشنگی زمین، تشنگی سفره، تشنگی مردم.

حالا هر وقت خواستی هندوانه‌ای بخری، به قیمت آب فکر کن. به آبی که باید به دست کشاورز می‌رسید، اما در مخازن پتروشیمی بخار شد. به آبی که سهم روستا بود، ولی نصیب برج‌های خنک‌کننده شد.

و به مردمی که مجبورند آب را دانه‌دانه بخرند، اما دودش را یک‌جا بخورند.