زنگ خطر فرسودگی روانی در صنایع پرریسک
به گزارش پتروشيمي آنلاین :
در پی هر بحران بزرگی، از جنگ و بلایای طبیعی تا حوادث صنعتی، نخستین آسیبها شاید متوجه سازهها و تجهیزات شود؛ اما پنهانترین و ماندگارترین لطمهها، در ذهن و روان انسانها جا خوش میکند. در صنایع پرریسکی همچون پتروشیمی، که کارکنان روزانه با خطرهای فیزیکی، مواد شیمیایی و فشارهای روانی بالا مواجهاند، نادیده گرفتن سلامت روان میتواند زمینهساز بحرانی عمیقتر و دیرپاتر باشد.
کارکنانی که در خط مقدم تأمین انرژی، فرآوردههای شیمیایی و ایمنی محیط کار ایستادهاند، در دوران بحرانهایی نظیر حملات هوایی، آتشسوزیهای گسترده یا تنشهای اجتماعی، با موجی از اضطراب، ناامنی شغلی، افسردگی و احساس بیهویتی مواجه میشوند. این عوارض که اغلب در قالب اختلال خواب، کاهش تمرکز، بیانگیزگی و پرخاشگری ظاهر میشود، نهتنها بهرهوری را کاهش میدهد، بلکه ایمنی کل مجموعه را تهدید میکند.
در فضای صنعتی ایران، تابو بودن صحبت پیرامون سلامت روان، نبود ساختارهای روانشناسی سازمانی، فقدان گفتوگوی امن میان مدیریت و نیروها و فشارهای فرهنگی برای “قوی بهنظر آمدن”، موجب شده تا بسیاری از این آسیبها دیده نشوند یا نادیده گرفته شوند. این در حالی است که تجربیات جهانی و حتی نمونههای داخلی، مؤید آناند که بازسازی روانی نیروی کار، ضروریترین رکن بازگشت به ایمنی و پایداری پس از بحران است.
کارشناسان برای تقویت تابآوری روانی و پیشگیری از فرسایش سرمایه انسانی، راهکارهایی همچون تأسیس کلینیکهای سلامت روان در محیطهای کاری، برگزاری کارگاههای تابآوری، شکلگیری نظام گفتوگوی امن بین مدیران و کارکنان، حمایت از خانوادهها، اجرای برنامههای نشاطافزا و تدوین شاخصهای ارزیابی سلامت روانی پیشنهاد میکنند.
اینک، بیش از هر زمان دیگری، بازاندیشی در مدلهایگذاری بر سلامت روان نیروهای شاغل در صنایع پرخطر نهتنها یک مسئولیت انسانی، بلکه ضرورتی برای امنیت و بقاء سازمانی است. قلب تپنده صنعت، انسانها هستند و بدون احترام به انسان، صنعتی هم نخواهد تپید.
بدون نظر! اولین نفر باشید